τη στιγμη που τα γραναζια μου θα σταματησουν να δουλευουν
τοτε θα καταλαβω τι εχω κανει

μονο τοτε θα εχω χρονο να δω γυρω μου
αυτα που εκανα και αυτα που κατεστρεψα

αυτα που χρωματησα και αυτα που καταδικασα σε αιωνια μουνταδα

αν ομως αυτο που θα δω δεν μου αρεσει;
αν η μουσικη που δημιουργησα δεν ειναι τιποτα αλλο παρα μερικες γρατζουνιες σε ενα δεντρο
αν η ζωη που εφτιαξα δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενας μισοτελειωμενος πινακας, με αγρια χρωματα και μουτζουρες
αν τα ονειρα μου ηταν απλως πνοες ενος αγνωστου ανεμου που ποτε δεν θα ξανασυναντησω;


τοτε;

περιεργα πραγματα

πως μπορει μια ταινια η ενα τραγουδι να σε βαζουν σε σκεψεις τοσο βαθειες απο τις οποιες μονο καποια απογοητευση, τοσο εντονη οσο η αποδοχη οτι ολα ειναι ψευτικα, να μπορει να σε ξανατραβιξει στην επιφανεια, να σε βοηθησει να αναπνευσεις και παλι?
τι το ιδιαιτερο εχουν αυτες οι εικονες και αυτοι οι ηχοι που δεν εχει η υπολοιπη ζωη μας?
μαλλον θα ειναι η δυνατοτητα τους να κρυβουν την αληθεια,την πραγματικοτητα.
ισως μια διαφορετικη πραγματικοτητα για τον καθενα αλλα σιγουρα οχι ομοια με την ζωη μας.
ιστοριες ανθρωπων και μαγισσων, δρακων και μουσικων οργανων. ιστοριες στις οποιες ολοι θα θελαμε να συμμετεχουμε αλλα δεν μπορουμε. στο λαιμο μας ειναι δεμενος ο βραχος και το βαρος του κυνισμου.

μονος μου σε αδειο παρκο

η μοναξια μετρημενη σε τσιγαρα.
τα δαχτυλα μου παγωμενα απο το κρυο της σιωπης.
και η βροχη επαναπαυεται πανω μου
σαν αλυσιδα που θα με κρατησει για παντα στον πατο της ζωης.
πεινασμενα συννεφα κατακλυζουν τον οριζοντα μου και φοβος.
φοβος για ενα αγνωστο.
φοβος για ενα αγνωστο που δεν γνωριζω.

πιο μελαγχολικος απο ενα συννεφο

η μελαγχολια ειναι απο τα πιο γλυκα συναισθηματα του ανθρωπου.μεσα της ζουν ο θανατος, η ελπιδα για ζωη, η απογοητευση, το μισος, η αγαπη, η αναγκη της ανασας καποιου αλλου..ειναι ομως τοσο παραμελλημενη απο τους ανθρωπους οσο κανενα αλλο συναισθημα.

ζωγραφιζω την μοναξια μου μεσα σε λευκα φυλλα τραγουδιων
και δακρυζω μονος μου σε εναν αλλο κοσμο
γεματο ξωτικα και πανσεληνους
γεματο σκοταδι και μοναχικους περιπατους
γυρω μου, σκορπισμενα πτωματα
ολα χαμογελουν και κρατουν ενα καθρεφτη.
και ολα μου μοιαζουν.
απογνωση.
χαθηκα σε ενα λαβηρυνθο σκεψεων και αναμνησεων.
πνιγομαι στο ιδιο μου το αιμα.

ισως ποτε.

τι γινεται οταν προσπαθεις και κανεις δεν το καταλαβαινει;
οταν δινεις ολο σου το ειναι για να ειναι καποιος ευτυχισμενος και αυτος δεν το καταλαβαινει;
ποτε ανταμοιβεται ο καταπονημενος και αδικημενος;
μαλλον πολυ αργοτερα απο τον θανατο του, οπως οι μεγαλοι ζωγραφοι.
η ισως ποτε.
τοτε αξιζει να παιρνει κανεις αυτον τον ρολο στο θεατρικο που παιζεται γυρω μας αλλα και μεσα μας;

μαρουλοφυλλο

πως μπορεις να ξερεις οτι οι ανθρωποι που σε περιτριγυριζουν σε αγαπανε?

ολοι νοιαζονται για την εικονα τους στους τριτους και ξεχνουν να δειξουν αγαπη σε αυτους που θεωρουν δεδομενους.

η μηπως ειμαι εγω που εχω κολλησει και εχω δωσει μεγαλυτερη σημασια σε αυτες τις παροδικες φιλιες?

ολοι αλλαζουν κι εγω μενω πισω.
ιδιος.

τιποτα

death brings no salvation
only evanescence